توریست ها نه تنها به دنبال ماجراجویی و آزادی در انتخاب هستند، بلکه آن ها امنیت و ثبات و راحتی می خواهند و نمی خواهند در موقعیت های خطرزا قرار گیرند. آیا این تضادی است که راه حلی برای آن وجود ندارد؟ تضادی که فقط با ارائه یک طبیعت قلابی و عوام فریبی، در جهان امروز قابل حل است.؟

اولاً ما باید خواسته های متضاد توریسم را بپذیریم و درک کنیم. در دنیای واقعیت، در معرض خطر بودن بطور کامل و داشتن امنیت کامل را توأماً و همزمان نمی توان داشت (حتی اگر هتل های زیبا و مدرن بسازیم، این امر، سفر به سرزمین هایاولاً ما باید خواسته های متضاد توریسم را بپذیریم و درک کنیم. در دنیای واقعیت، در معرض خطر بودن بطور کامل و داشتن ناشناخته و غریب را نمی تواند ایمن سازد)

ولی آیا ما مجبوریم که خودمان را گول بزنیم؟ مثل ساختن پارک های تفریحات استخری در کنار ساحل دریا و جانشین کردن موج های مصنوعی به جای موج های دریا، آیا بهتر نیست این تشکیلات در درون مراکز شهری بسازیم؟

آیا ما مجبوریم فرهنگ اصیل مکزیکی در شهر کنکان مکزیک را با شرایط مصنوعی (هارد راک کافه) معاوضه کنیم؟

به عقیده من ما باید درک کنیم که با افزایش فاصله، کیفیت مسافرت اضافه نمی شود. مثل اینکه با بلند کردن صدا، کیفیت درک حسی کلمات را افزایش نمی توان داد. ظرفیت تجربه کردن امور، بستگی به درک، توجه و آگاهی ما دارد و معماری در مور مذکور میتواند کمک بزرگی مخصوصاً در ایجاد نوعی تمرکز فکری باشد.

صدای بادبان در میان باد، صدای حرکت آب، بادی که در کنار خانه ام می وزد، آرامش نسیم در جلو خانه ام، تغییر رنگ نیزار، بوی خوش گیاهان، منظره منعکس شده در آب، صدای پرندگان، حرارت خورشید بر روی پوست صورتم، شیرجه درون آب و خوابیدن در فضای آزاد، همه اینها انگیزه های طراح پروژه (جویس) بوده اند.

ساختمان هایی که نزدیک تر به هم ساخته شده اند، می توانند طبیعت بیشتری را از نابودی نجات دهند. تمام پیاده روها در کنار آب ساخته شده اند. در مورد پروژه (جویس) باید گفت که پنجره ها در سطح بلندی نیزارها ساخته شده اند و با افق مناظر همسطح هستند. ساختمان ها از مصالحی ساخته شده اند که خطری برای محیط زیست ندارند. درک کوچکترین چیزها که در واقع چیزهایی بزرگند، در طبیعت امکان پذیر شده است. تماس مستقیم با طبیعت امکان پذیر شده است و تضاد زیاد بین زندگی شهری و مصنوعی و زندگی طبیعی می تواند کمتر گردد.

این پروژه می تواند نشان دهنده این حقیقت باشد که اقتصاد متکی بر جهانگردی و تفریحات، از تضاد بین طبیعت و توسعه، بهرهور می شود و به این نتیجه می رسیم که تجربه اولیه بشر با طبیعت می تواند جایگزین زندگی شهری و توریست امروزی باشد و جانشین صنعت جهانگردی طبیعت کش موجود. بنابراین، پیشنهاد ما این است که با آن نوع معماریی کار کنیم که تظاهر نمی کند و واقعاً بر حداقل ساختن مقدار نابودی طبیعت تمرکز نماید. و نه تنها از نابودی طبیعت جلوگیری کند، بلکه از غنی بودن آن بهره گیرد. معماری البته نمی تواند از تضاد بین خطر و امنیت و از تضاد بین طبیعت و توسعه پرهیز کند ولی می تواند حرمت طبیعت را حفظ نماید و نیز تجربه طبیعت را به یک ماجرای هیجان انگیز تبدیل کند.

از تجربه ای که در پروژه (جویس) در اتریش حاصل شد، در پروژه (آشوراده) در ایران استفاده گردید. پیشنهاد یک راه حل کاملاً متفاوت بر اساس همان ایده هایی که در بالا ذکر گردید و البته برای جزیره آشوراده در دریای خزر هم ابتدا توسعه جهانگردیای پیشنهاد شده بود که نابود کننده طبیعت بود. (توسط معماران دیگر) در این پروژه سپس سعی گردید که در برابر تمایلات توسعه طلبانه و ضد طبیعتی مقاومت بعمل آید و طبیعت موجود در جزیره را حفظ و از آن بعنوان عاملی مثبت جهت جذب جهانگردان استفاده گردد. ما تصمیم گرفتیم که ساخت و سازها را در محل هایی انجام دهیم که قبلاً طبیعت آن ها را تغییر داده بودند (مانند شهرهای متروکه) و فقط مقدار بسیار کمی از طبیعت را دست بزنیم و طبیعت جزیره مانند (مناظر کوهستانی، آب دریا، منظره باورنکردنی غروب خورشید و غیره) را بعنوان جذابیتهای توریستی حفظ کنیم.

 مرکز فروش کاشی سنتی در تهران - کاشی سنتی رنجبران